Fotografia Stefana Arczyńskiego

Stefan Arczyński zetknął się z fotografią w 1934 roku. Cztery lata później jako obywatel III Rzeszy został wcielony do batalionów robotniczych (Arbeitsdienst), a po półrocznej służbie powołany do służby w Luftwaffe. Fotografii zawdzięcza to, że skierowano go do obróbki zdjęć lotniczych, dzięki czemu uniknął bezpośredniego uczestnictwa w ataku na Polskę. Wraz ze swoją jednostką lotniczą stacjonował początkowo we Francji, potem przez Polskę, Ukrainę został przeniesiony pod Stalingrad.

4 stycznia 1944 roku został poważnie ranny, unikając cudem śmierci w kotle stalingradzkim. Po rekonwalescencji ponownie wysłano go na front wschodni. Po zakończeniu wojny, w 1945 roku, dostał się do niewoli radzieckiej na Łotwie. Dzięki patriotycznej przeszłości ojca i jego członkostwu w Związku Polaków w Niemczech wydostał się z niewoli. Przekazany przez Rosjan w ręce władz polskich, trafił do obozu przejściowego koło Poznania.

Po uzyskaniu obywatelstwa polskiego, dzięki pomocy władz w Kamiennej Górze, Arczyński otworzył tam w 1946 roku swój pierwszy po wojnie warsztat fotograficzny. W 1950 roku przyjechał do Wrocławia. Uzyskał status twórcy, wstępując do Związku Polskich Artystów Fotografików i zaczął dokumentować powojenne zniszczenia Wrocławia i Dolnego Śląska, starą i nową architekturę, rodzące się życie kulturalne miasta i regionu. Potem sfotografował prawie całą Polskę. Odbył wiele zagranicznych podróży, był na wszystkich kontynentach świata, zrobił setki tysięcy zdjęć. Zrealizował setki wystaw, wydał dziesiątki albumów.

Wernisaż wystawy fotografii Stefana Arczyńskiego odbędzie się w Muzeum Łużyckim 4 grudnia o godzi. 18:00 w Domu Jakuba Bohme, przy ul. Daszyńskiego 12